Μέρος ΙΙ:Διάλογος Μάνας Υιού

Μέρος II:Διάλογος μάνας Υιού

Βγαίνει απο την καμάρα του ο μικρός Άντον νιώθοντας

τα χέρια του τόσο κρύα και ψυχρά, που όταν το είδε η μάνα

τον επισήμανε "Άντον τα χέρια σου είναι πολύ κρύα"

και απαντάει ο Άντον "δεν πειράζει μάνα πάντα τα χέρια μου

έτσι ήταν απο μικρό παιδί". Η μάνα του τον αντίκρισε με

φόβο και νοσταλγία μην αρρωστήσει.Ο Άντον είχε

χάσει τον πατέρα του απο 5 χρονών και απο τότε νιώθει ψυχρός.

Αυτά που τον ελκύουν είναι αυτά που τον κάνουν να

νιώθει ότι βλέπει τον πατέρα του πίσω απο τις σκιές.

Μετά λέει ο Άντον "Μαμά θέλω να κάτσουμε να μιλήσουμε λίγο".

Μπορεί να ήταν μοναχοπαίδι, αλλά η ωριμότητα που έχει τον

κάνει να νιώθει σαν να έχει γίνει στο μυαλό πιο ώριμος.

Η μάνα του εξεπλάγειν απο την σοφία εκ την οποία

επικρατεί στο μυαλό του και με την νοημοσύνη που έχει, η μάνα του Άντον κατάλαβε πως μιλάει σε έναν άντρα πλέον.

Έτσι του απαντάει η μαμά του "σε ακούω Άντον", εκείνη την μέρα

η μητέρα του κατάλαβε πως ο Άντον ωρίμασε και αρχίζει

η συζήτηση:

"Απορώ πως και δεν υπάρχει κανένας στην ζωή σου μαμά?".

"Παιδί μου απο τότε που έχασα τον πατέρα σου απο τούτο

το τροχαίο, ορκίστηκα πως ποτέ μου δεν θα ξανακοιτάξω 

άντρα". Σκληρή απάντηση αλλά καταβάθος δεν την εννοεί-

πονάει

"Ναί αλλά τόσο καιρό θα'σαι μόνη σου;"

"Έχω εσένα Άντον αυτό μου είναι υπεραρκετό".

Εκείνη την ώρα έσταξε ένα δάκρυ απο τα πράσινα ματάκια 

του Άντον με αποτέλεσμα να κλάψει και αυτή όταν της ήρθε

στο μυαλό ο αναπαυμένος και συγχωρεμένος άντρας της. 

Τότε ο Άντον την πήρε μιά τεράστια αγκαλιά και της είπε

"όλα θα πάνε καλά τώρα πάει τελείωσε, 

δεν μπορούμε να τον φέρουμε πίσω ότι και να λέμε" 

δάκρυσε όταν το είπε αλλά ήταν και ταυτόχρονα

ψύχραιμος όσο και αν δεν της είπε ποτέ 

για αυτά που τραβάει στο σχολείο. Έτσι έδωσε 

ένα μοιραίο φιλί στην μαμά του,της είπε 

"καληνύχτα" και γύρισε πίσω στην καμαρά του για να πέσει

στην αγκαλιά του ορφέα.